قرار بود کاخ سفید رو حسینه کنن**منتها تهران در سالگرد کشتن شدن حجاج در منا، تبدیل شد به محل رقص وهابیها برای گرامی داشت آغاز تاسیس پادشاهی آل سعود، پادشاهی وهابیها، خائنین به حرمین شریفین، ویران کننده حرم امامهای مدفون در مدینه و.......*از اونجایی که رجز خونیهاشون همیشه برعکس درمیارد (مثلن یه بنده خدایی بود برای ترامپ رجز میخوند، که من خودم حریفت هستم! ترامپ هنوز سر و مر و گندهس، بعیدم نیست دوباره رییس جمهور بشه، اون بنده خدا توی خاک کشور دوست و بردار عراق با آسفالت کف خیابون یکی شد!) اون علامت "خاندا" که وسط پرچم ج.ا ست احتمالن قراره تبدیل به شعار آل سعود بشه.**کاخ سفید قطعن حسینیه نمیشه، ولی با سیاست خارجی درست آل سعود احتمالن تبدیل به مقر وهابیها برای نفوذ در دنیا بشه.

قدرت توتالیتر اجازه نمیدهد که افکار و عقاید مختلف بروز پیدا کنند و اجازه نمیدهد بحث یا گفتوگویی معنادار شکل بگیرد...در رژیمهای توتالیتر، فعالیت فکری ناممکن است، حتی افراد، فارغ از آنچه در درون دارند، ناگزیرند خودشان را با الگوی رسمی وفق دهند، قید و بندهایی هست که نمیگذارد شخصیت در افراد پرورده شود؛ و فضایی که در آن جان و ذهن انسان حرکت میکند دائما تنگتر و تنگتر میشود…آنهایی که سعی میکنند از خودشان در برابر چنین تحولاتی دفاع کنند شمارشان افزونتر میشود، آنها اعتراض میکنند و خواستار تغییر میشوند…نظام توتالیتر اما به همه خواستها فقط یک پاسخ میدهد…نظام توتالیتر در برابر ناراضیان فقط به زور متوسل میشود.برای همین است که دولتهای توتالیتر نمیتوانند بیوجود پلیس سیاسی، دادگاههای فرمایشی، حکمهای غیرقانونی، اردوگاههای کار اجباری، و اعدامهایی که غالبا نوعی آدمکشی در هیئتهای مبدل هستند سر کند.در واقع، نظام توتالیتر در اوج تکاملش از این جهت چشمگیر است که شمار نوکران حلقه به گوشش در سرتاسر جامعه بسیار زیاد است. این نوکران اما از این جهت با آن حامیان اولیه تفاوت دارند که حمایتشان از رژیم دلایل دیگری دارد. آنچه آنان را به حرکت درمیآورد دیگر شور و شوق نیست بلکه «ترس»است…و شخصی که انگیزه اعمالش یک ترس دائمی است، صفتی را از دست میدهد که کل فرهنگ از دل آن صفت برمیآید: او خلاقیتش را از دست میدهد، چشماندازش را از دست میدهد…رفتار او را میتوان به رفتار ساکنان شهری محاصره شده تشبیه کرد که یگانه آرزوی او زنده ماندن است…..روح پراگ/ ایوان کلیما.پ. ن: چقدر جالبه که حکومت اسلامی تبدیل به کاریکاتور از حکومتهای کمونیستی شده.

از اونجایی که دارن سالگرد تجاوز عراق به ایران رو گرامی میدارن چند نکته رو شاید بد نباشه بدونید!در جنگ شروع کننده جنگ داریم و ادامه دهنده جنگ. ممکنه شروع کننده جنگ در مقطعی بخواد جنگ رو تموم کنه اما طرف مقابل نپذیره، در این حالت با ادامه جنگ توسط طرف مقابل مواجه هستیم و از اینجا به بعد در حقوق بین الملل شروع کننده جنگ با ادامه دهنده جنگ فرق زیادی نداره! عراق تابستون سال ۶۱ یک طرفه اعلام آتش بس کرد و در خیلی از نقاط به مرزها عقب نشینی کرد، در این مرحله با توجه به آزادسازی خرمشهر، ج.ا میتونست جنگ رو با برتری تموم کنه ولی با وجود توصیه های بسیار دلسوزان این کار رو نکرد! یا دو روز بعد از صدور قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت، عراق قطعنامه رو قبول کرد ولی ج.ا قبول نکرد، از نظر حقوق بین الملل ایران ادامه دهنده جنگ محسوب میشه. ایران شروع کننده جنگ نبود، اما با استنکاف های مکرر از پذیرش قطعنامه های شورای امنیت ادامه دهنده جنگ محسوب میشه. حتی از یک جایی به بعد وارد خاک عراق شد و توی جنگ اشغالگر محسوب میشد. با توجه به این که بخشی از خاک عراق طی سالهای جنگ در اشغال ایران بود و با توجه به این که ایران در چند مقطع از پذیرش آتش بس و قطع نامه های سازمان ملل خودداری کرده(در سال پایانی جنگ ایران هم اشغالگر و هم ادامه دهنده جنگ بود)، اگر ماجرای غرامت جنگی رو درنظر بگیریم و کار به مجامع بین المللی برسه احتمالن سهم غرامت پرداختی ایران به عراق بیشتر از غرامتی میشه که عراق باید به ایران بده! یعنی ایران به خاطر ایدههای درخشان هلال شیعی، راه قدس از کربلا میگذرد و جنگ جنگ تا پیروزی و تا بغداد خواهیم رفت و.. عنوان ادامه دهنده جنگ رو داره و یه چیزی هم باید دستی به متجاوزش تقدیم کنه. علت فرار ج.ا از شکایت